beni an
beni an ki
beni vuracak usta avcılar düşsün peşime kuytularda
düşsün ki
kurşun yarasına deysin güzelliğin
zincirlere gelmez güzelliğine vurgun her avcı
parçalatsın yüreğimi köpeklerine
ama her söze alınganlık oynama
aşkta cömert ol
bu şarap sofrasına mum yak ki
vazgeçmesin gönlüm esaretinden

akıbetimize hüzünlenen insanların önünden geçiyorum her gün
nereye ey aşka yılışık gönlüm
nereye söylermisin yalnız
bu yolların kahrını neye yüklersin neye
bilmez misin yalnızlıkta akşam ahları başkadır
daha bir koyar adama sessizlik
nereye dönersem yüzüme orada kararırsın
bu suskunluk akşam suskunluğudur
bilinse de kaynağı

kurutamasın yüreğime kara kara dökülen efkarı
bu suskunluk akşam suskunluğudur
kimseye sözü yoktur aslında ne dese kendine der
hiçbir sorusu cevaplık değildir onun
bir kimsesizlik türküsüdür
o kaygılı sevinci de acısı da içindedir
ah bir de acısı yakmasa içten içe
parça parça yedirtmese kurda kuşa yüreğimi





kırılıp düşen aynalarda yüzün mü kaldı
kimin ellerine kanarsın yara yara

ah kesse kanayan özlemini gün boyu yağan bu sağanak yağmurlar
avutsa bu haylaz çocukları
ceplerimde taşıdığım öpücüklerin
vereceğim alsalar
hem vallah hem billah vereceğim yüreğimi
dindirmek için özlemi mi
sana göçen kuşlarının heybesine
bir anlık soluklanmak pahasına vereceğim
ne varsa yüreğimde yüklenilmiş sana dair
vereceğim

her duvara boyadığım o emsalsiz yüzünü
varsın eksik olsun sızıntıları yaralarımın
gönül harabelerine konan baykuşları
beslemekten bıktım ben
kime akarsa aksın nehirlerin
ama olmasın içinde
devirdiğin uçurumlarında biriktirdiğim yankılar
sesim olmadan çağır neyi çağıracaksan
birazda bencili ben oynayacağım patavatsızca





ah yüreğim
aşkın savunmasız yıkık kalesi
yürek arası bir öğündü sana yazılan tüm sözler
bir senin umursamadığın

hep bildik duruşlarla yankılandın gün ışığında
git kimin yüreğinde kanarsan kana
gına geldi bezdim ben
bil ki güzelleşirsin
bu şehirle taşınırsan gönlümden

Salim Diyap