VEDAM...Kalbimden Çıkıp Tüm Vücudumu Saran Son Dileğimle MUTLU OL. - VEDAM, Kalbimden, Çıkıp, Tüm, Vücudumu, Saran, Son, Dileğimle, MUTLU, OL

Konu Bilgileri
Konu BasligiKonu: VEDAM...Kalbimden Çıkıp Tüm Vücudumu Saran Son Dileğimle MUTLU OL.	Cevap SayisiCevap Sayisi: 0 cevap var
Okunma SayısıOkunma Sayısı 70 defa	Bu Konuyu Görüntüleyenler0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

Seçenekler

Yazdır

Forumu kullanmak için üye olun

Bu konuyu gönder

Arama

Gelismis Arama Yap

Konu: VEDAM...Kalbimden Çıkıp Tüm Vücudumu Saran Son Dileğimle MUTLU OL. (Okunma Sayısı 70 defa)	Seçenekler	Arama
0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

« : 28 Temmuz 2008, 01:35:41 »

GoKTuG'in Bilgileri

GoKTuG

Severiz bazi zaman gozyasimiz olur kan dostlar bizi aglatan katlaniriz mecburen..
Administrator
KraL Üye

Kisisel Mesaj Kurulmus bu yasanti.Hayat döner mecburen...

Cinsiyet Bay

Üye ID 29552

Kayit Tarihi 22 Mayıs 2007, 04:56:27

Nerden SAKARYA

Mesaj Sayisi 11942

Rep Puani Rep Puan: 2588

Deneyimleri
Aktiflik

Deneyim

Seviye

Kötü Itibar

Iletisim

Offline

VEDAM...Kalbimden Çıkıp Tüm Vücudumu Saran Son Dileğimle MUTLU OL.

Www.Hossohbetci.Com " Degisen Dunyanin Degismeyen Yuzu Seviyeli Hossohbet Adresiniz"

Gecenin karanlığında ağlayan kalbimden elime aldığım kalemimin ucuna dökülen satırları yazdım seni düsünerek. Yazdım sadece yazdım... Güneşin ilk ışıklarıyla sonlandırdığım bu cümleler topluluğuna baktığımda karşıma çıkan manzarayı seninle paylaşmak istedim sadece. Ölümlerinden sonra herkes bir gün sorguya çekilecek bilemiyoum neler soracaklarını. O gün gelirde hiç sevdin mi derlerse söylemesi çok zor olacak ama ‘SEVİYORUM’ diyeceğim. Deseler ki bunu söylemesi kolay ama ne kadar diyebilirim ki ‘Dünyalar Kadar’ eğer bunu söylemesi ondan kolay kimi diye sorarlarsa işte en kolay gibi gözüken ama aslında sorulabilecek en zor sorunun cevabı: Boğazım patlayana kadar haykıracağım ‘İSMİN’ olacak. Peki şimdi kime söyleyeyim hissettiklerimi? Bakıyorum da denizler olmuş acımasız ağaçların her biri kendince duygusuz karanlık bulutların arasından kurtulmaya çalışarak ışığını yaymaya çalışan ay daha bir kayıtsız. Hele ki bir türlü öldüremediğim sevgimin sahibi sen; ‘CEVAPSIZ’ iken kime ne söyleyeyim. Sen bu kalbe öyle bir yara açtın ki. izinin geçmesi için kısacık ömrüm yetmeyecek. Bunu biliyorum ya genede olur da bir gün sasırıp seni unutmak gibi bir hainliğe düşerse bu eller o kalleş kalbi parçalamak için bir an bile tereddüt etmeyecektir. Hatırlıyorum da ne kadar kolay girmiştin hayatıma keşke sokmayabilseydim; aynı basitlikte çıkıp gidiyorsun keşke unutması da o kadar kolay olabilseydi. Keşke keşke keşke............. Görebiliyorum... Herkese umut dağıtan güneşin doğuşunu hayalinle geçen her uykusuz gecemin ardından daha iyi görebiliyorum. Belki bu sefer bu sefer bir umut da bana verir düşüncesiyle bakıyorum bakıyoruuuuuum. Ama boşuna yine büyük bir hüsran yaşayarak yeni bir güne başlamak => o günden hiçbir beklentinin hiçbir umudunun olmaması ne demek biliyor musun? Kimsenin düşünmeye dahi cesaret edemeyeceği o şeyi ben hergün yaşamak zorundayım. Hep uyumak asla uyanmamak istiyorum. Çünkü uyanınca uyandığıma pişman oluyor geri dönmek istiyor fakat dönememenin çaresizliği içerisinde deliriyorum. Geçen her saniyeyle yitirdiğim değerlerime karşılık gözlerimde yeşeren tek umut sensin o sönük parıltısıyla yükselmeye çalışan güneş değil. Umutsuz olamayan yaşam gerçeği karşısında yüreğime tüm saflığın ile yerleşmiş açılmamış gülümdün. Bir gün açacağın kalbimi aydınlatan sevgi ışığınla bana hayat vereceğin yok olmaya yüz tutmuş ‘umudum’. Herşeye rağmen aşkını tanımak çok güzeldi ama nerden bilirdim ki hasretini çekmenin bu kadar zor olduğunu. Gülmeyi unuttum en fazla tebessüm neydi acaba diyebiliyorum ah ağlamaya alışmak o kadar zor ki. Yaşamı kısa da olsa tattım ama şimdi ölüm döşeğindeki kalbimi son yolculuğuna uğurluyorum. Artık herşey çok basit kalıyor seni görememenin yanında. Gelin gelin gelin de şimdi sorun bana yaşamı; ancak farkedebildim onu. Zordu gerçekten de o kadar zordu ki hayatın aslında ölümden ibaret olduğunu anlamak. Senin gerçeğini de sonunda anladım; sen bir hayat kurmuştun ve bu hayat düzeninin içerisinde bana yer yoktu. Dindirilmesine imkansız gözüyle baktığın acı ve özlemlerini dindirecek kadar büyük bir gce sahip değildim ama olan gücümü de umutsuzluğun ile yitirdim. O gün o büyük gün geldiğinde benim sadece bir emanet olarak taşıdığım yüreğini al ama yalvarırım açma içini çünkü taşımakla yükümlü olduğum sadece hayatın karanlık yüzüydü. Dalıpta kurtulamadığım okyanusum-gözlerinin derinliklerine doğru sürüklenirken zaten hissedemediğim nefes alıp verişlerimin yerine sana göndereceğim son öpücüğüm için son kez dudaklarımı açıp kapatıyorum. Kalbimden çıkıp tüm vücudumu saran son dileğimle MUTLU OL........